خرده ریز های دل من

در باور قليل ما تعادل سکون هميشه ترانه تنهايی است

خدايا اين بغض بی قرار که فرصت نمی دهد

دلم می خواست کسی در حوالی احوال من نبود دلم برای خواندن همان آواز قديمی تنگ است

.بازم من

و ازامروز سعي ميکنم اين من را که مثل طناب دار به دور گردنم بسته شده را باز کنم ... تا به تو و در آخر به او برسم .....